جهاد و دعا، دو روی یک سکه عبودیت
از عرفه تا قربان و غدیر؛ دهه اول ذی‌حجه، مدرسه انسان‌سازی و استقامت
در دهه نخست ذی‌حجه، سه حادثه عظیم تاریخی رقم خورده است: میقات چهل‌شبه حضرت موسی(ع) در طور سینا، دعای عرفه حسین بن علی(ع) در صحرای عرفات و قربانی کردن اسماعیل به دست ابراهیم خلیل(ع). این مناسبت‌ها به ما می‌آموزند که «جهاد» و «دعا» هر دو مراحل عالی بندگی هستند و هیچ منافاتی با یکدیگر ندارند. در این یادداشت به پیوند ناگسستنی عرفان ناب و مقاومت در آموزه‌های قرآنی و سیره اهل‌بیت(ع) می‌پردازیم.
_ دعا، راهبرد ائمه برای انتقال معارف و تقویت روحیه جهادائمه معصوم(ع) از میان همه راه‌های ممکن، «دعا» را برای آموزش عمیق‌ترین مفاهیم دینی برگزیدند، زیرا می‌دانستند انسان فطرتاً «دعاگو» آفریده شده است. حضرت سیدالشهدا(ع) در صحرای عرفات، با مقدمه بی‌نظیر تشریح بدن انسان، مخاطب را ابتدا به شگفتی از خلقت خویش و سپس به شکر و توبه و در نهایت به توحید ناب می‌رساند. عبارات «اَنتَ الَّذی...» در دعای عرفه، کلیددار عالم را خدا معرفی می‌کند و انسان را از چنگ تعلقات مادی و قدرتمندان زمینی می‌رهاند. نتیجه این دعا، همان کمال خلوص و آزادگی است که در یاران امام حسین(ع) تجلی یافت؛ آنان که بی‌هیچ تعللی، حاضر شدند با دست خالی در برابر سپاه کفر بایستند و بشیر حضرمی در پاسخ آزادی از سوی امام فرمود: «اگر مرا پابرهنه در تمام زمین بدوانند، از تو جدا نخواهم شد». این، ثمره «جهاد کبیر» فکری و فرهنگی است که خداوند در سوره فرقان به پیامبر(ص) فرمان داد.– رنج پیامبران و ضرورت صبر و ثبات در برابر ناملایمات امتخاطره دهه اول ذی‌حجه، تنها به عرفات و قربان محدود نمی‌شود؛ بلکه میقات چهل‌شبه موسی بن عمران(ع) را نیز دربر می‌گیرد. پیامبر خدا با همه معجزات درخشانی که از او دیدند، بنی‌اسرائیل را جز سرکشی و بت‌پرستی (ماجرای گوساله‌پرستی) و آزار خود (چنانکه قرآن می‌فرماید: «لِمَ تُؤذونَنی») نیافت. این خاطره تلخ، این درس بزرگ را به ما می‌دهد که حرکت در راه حق، حتی برای اولوالعزم‌ترین پیامبران، با دلسردی‌ها و اذیت‌های امت همراه است. امروز نیز دشمنان انقلاب اسلامی، با «جریان تحریف» و سیاه‌نمایی واقعیت‌ها، می‌کوشند روحیه ملت ایران را تضعیف کنند و جوانان را از امید و نشاط تهی سازند. اما قرآن راهکار را «صبر و ثبات قدم» معرفی می‌کند؛ همان صبری که در دعاهای ائمه(ع) به ویژه صحیفه سجادیه و دعای عرفه بارها بر آن تأکید شده است.– قربانی ابراهیمی؛ الگوی اطاعت محض و تجلی «لا اله الا الله»حادثه شگفت‌انگیز عید قربان، نمایش اوج بندگی است؛ جایی که ابراهیم خلیل(ع) نه تنها از فرزند دلبندش که از «خواسته نفس» خود در برابر فرمان خدا می‌گذرد و اسماعیل نیز در پاسخ می‌گوید: «اِفْعَلْ ما تُؤْمَرُ سَتَجِدُنی اِنْ شاءَ اللهُ مِنَ الصّابِرین». این همان روحیه «استقلال» و «نه گفتن به سلطه» است که امروز در ملت ایران جاری است. رهبر معظم انقلاب در تحلیل این مناسبت‌ها یادآور شده‌اند که دهه اول ذی‌حجه، دهه خاطرات پُرشکوه و آموزنده است؛ دهه دوم، دهه ولایت و غدیر؛ و دهه سوم، دهه مباهله و اثبات حقانیت توحید. این سه دهه، یک دوره کامل «انسان‌سازی» را به تصویر می‌کشد: از بندگی در عرفه و قربان تا دفاع از ولایت در غدیر و بهت کفر در مباهله. نتیجه آنکه «کسی که در راه تقرب به خدا گام می‌گذارد، نه تنها نباید گوشه‌نشین شود، بلکه جهاد در راه خدا نیز مراحل عالی عبودیت اوست»؛ چرا که خداوند خود می‌فرماید: «جاهِدُوا فِی اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ».نویسنده : حجت‌الاسلام والمسلمین علی خیور،رئیس شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی سیستان و بلوچستانهشتگ‌ها:#عرفه_و_قربان#دعای_عرفه#جهاد_و_عبادت#دهه_اول_ذی‌حجه#ابراهیم_و_اسماعیل#حسین_بن_علی#پیوند_دعا_و_مقاومت#غدیر_و_ولایت